امروز حجت رو بر من تمام کرد . یک ذره هم منو دوست نداره . شاید کلا دیگه بهم زدم . دیگه به حرف کسی گوش نمیدم .

دهن بین ، دهن لق ، دیکتاتور ، بی منطق . همه ی خصلتای این مرتیکه است . تازه ادعاش هم میشه که تو فلان منطقه نمونه ان . باباش هم  که پسر عموی مامانم باشه هر چی دلش خواست و نخواست گفت . بهم گفت دختره ی نادان . هر چی من به پسره گفته بودم صاف گذاشته ب

هوووف میخواستم همه چیو تموم کنم . اما خونواده نمیذاره . پسره هم زنگ زد گفت من دوستت دارم و عاشقتم و تو تن منی و از این دست حرفا . دریغ از یه معذرت خواهی . خیلی غده . با اینکه ته ته دلم دوستش داره . اما عقل و منطقم میگه : تا عقد نشدین زودتر جدا شو . ه

قرار بود تابستون بریم سر خونه زندگی مون که این اتفاق افتاد . دی شب بهش پیام دادم گفتم : یه سال نامزد باشیم . چون من آمادگی ندارم . بعد از این اتفاقات به زمان بیشتری احتیاج دارم که فکر کنم . اونم بعد از چند دقیقه گفت : باشه رو حرفات فکر میکنم . 

میدونی اون موقع که هنوز نامزدی نداشتم به چی فکر میکردم . به این فکر میکردم که اگه من روزی ازدواج کنم قطعا به حال تمام دخترکان مجرد غبطه و حسرت خواهم خورد . فکر کن همون موقع هم که ازدواج نکرده بودم همچین چیزی رو پیش بینی میکردم . و میدونستم دلم برای تنهایی های دخترانه ام تنگ می شود .

میدونی دی شب بهم چی گفت ؟ 

گفت : خدا رو شکر که خدا تو رو برای من حفظ کرد !

گفتم : یعنی چی منو حفظ کرد . 

گفت : یعنی اینکه تا الان ازدواج نکردی !

یه دوست ناشناسی پرسیده بود که چه جوری با هم آشنا شدین و اینا . باس بگم : آشنا نشدیم . آشنا بودیم . در واقع پسره از فامیلاست . پسره میشه نوه عموی مامانم . منم میشم نوه عموی باباش . این همون پسره است که تو پست "آمدی جانم به قربانت ولی حالا برو" یه چیزایی گفته بودم .